59RS: futbol

futbol etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Üç yıldız ya da 1959 öncesi şampiyonluklar bizi halen neden alakadar ediyor?

*** Dikkat dikkat... bu blog yazısı yüksek derecede futbol tarihçesi içermektedir. ***

Beşiktaş'ım Türkiye'de iyi başladığı, Avrupa'da da yüzümüzü güldürdüğü bir sezonun sonunda biraz bocalasa da işini son haftaya bırakmadan bir kez daha şampiyon oldu. Ancak bu şampiyonluk Beşiktaş'a üçüncü bir yıldız kazandırdığı için bitmeyen tartışma tekrar alevlendi: Beşiktaş gerçekten üçüncü yıldızı mı kazandı?

Gerçi yıldızda keramet olsaydı gökte sonsuz tane olmazlardı

Süper Lig nedir?

Süper Lig, Türkiye'de futbol oynayan (neredeyse) bütün takımların teoride katılabileceği ve kazananının UEFA tarafından ülke şampiyonu olarak tanındığı bir turnuva. Ben küçükken bu turnuvaya "1. Lig" denirdi. Ancak daha sonra ligin değerini arttırmak amaçlı 2001-02 sezonu öncesi iki önemli değişiklik yapıldı. Bunlardan ilk ligin "Süper Lig" adını almasydı.

Bu lig 1959'dan beri kesintisiz oynanıyor. Takım sayısı değişse de formatı birkaç istisna dışında her zaman aynı. Bu istisnalardan biri şike skandalı sonrası 2011-12'de oynanan play-off'lu sezon. Ligi normal sezonda birinci bitirenin sezon sonunda şampiyon olmama ihtimali olan bu formatta şükürler olsun ki ligi de "Süper Final"i de Galatasaray kazandı ki yıllarca sürecek başka bir polemik başlamamış oldu. 1962-63 sezonu ise "kırmızı" ve "beyaz" adlı iki grup ile başladı. Daha sonra gruplarda ilk altıya giren takımlar, sıfırdan bir lig oynadı. Yani "Süper Final" örneğindeki gibi final grubuna eski gruplardan puan taşınmadı. Bu turnuvada da hem kırmızı grubu, hem de Galatasaray'ın kazanması ile bir başka polemiktan daha kurtulmuş olduk. 1959 tarihli ilk sezonda da benzer bir format uygulandı. Ancak bu sefer "kırmızı" ve "beyaz" grubun şampiyonları iki maçlık bir play-off oynadılar.

1959 sezonuna bir parantez açmak lazım. Çift devre oynanmasına rağmen bütün maçlar tek bir yıla sıkıştırılmıştı çünkü 1958-1959 sezonunda bölgesel ligler (İstanbul, Ankara, İzmir vs.) halen oynanmaya devam ediyordu. Ancak TFF, diğer ülkelerde olduğu gibi Avrupa'ya şampiyon gönderecek bir lig yaratmaya karar verince o dönemki adıyla "Milli Lig"i kurmuştu. Bölgesel ligler Şubat 1959'da bitince buradaki en iyi takımlar yeni kurulan Milli Lig'e alındı ve ilk şampiyon Galatasaray'ı ikinci maçta 4-0 yenen Fenerbahçe oldu.

Formatta ufak değişiklikler olsa da 1959-2017 arasında şampiyonların kim olduğu konusunda herkes mutabık (ancak konuyu uzatmak isteyenler 2010-11 sezonunun şampiyonunun kim olduğu konusunda bir muhabbet açabilirler). Resmi rakamlar şöyle:

Galatasaray: 20, Fenerbahçe: 19, Beşiktaş: 13, Trabzonspor: 6, Bursaspor: 1

İlk şampiyon Fenerbahçe

Federasyon Kupası ve 3 yıldız

Ama Beşiktaş'ın 15 şampiyonluğu ve 3 yıldızı var?

2001-02 yılındaki bir başka değişlik de yıldız sisteminin gelmiş olmasıydı. TFF, her takımına beş şampiyonluk için bir yıldız vermeye karar verdi (5 rakamında mutabık kalmalarının nedeni ise Trabzonspor'a da yıldız vermekti). Lakin, Beşiktaş da 9 şampiyonluk ile 2. yıldızın kıyısında kalmıştı. Bu nedenle Beşiktaş, - yanlış hatırlamıyorsam ilk kez 1998 civarında Cenk Koray tarafından seslendirilen - iki Federasyon Kupası şampiyonluklarını da yıldız kriterine eklemek istedi.

Peki iki şampiyonluğu nereden geliyor ve neden lig şampiyonluğuna ekleniyor? Tüm hikaye 1955 yılında başladı. O sene UEFA, Avrupa liglerinin şampiyonlarının mücadele ettiği bir turnuva düzenlemeye karar verdi. UEFA kuraları çekip her şeyi hazırladıktan sonra bu fikri ciddiye almaya karar veren TFF, Türkiye'nin bu turnuvada temsil edilmesini istedi. Ancak Türkiye'de bütün bölgelerin yer aldığı ulusal bir lig yoktu. Yani ortada bir Türkiye şampiyonu yoktu. Bu nedenle TFF, bölgesel liglerin en prestijlisi olan İstanbul Ligi'nin o sezonki şampiyonu Galatasaray'a Avrupa'ya gitme teklifi yaptı. Galatasaray da bunu kabul etti ancak takım UEFA engeline takıldı çünkü UEFA doğal olarak bu geç gelen isteği kabul etmemişti.

TFF, bir sonraki sene bölgesel profesyonel ligler sistemine devam etti ve 1955-56 İstanbul Ligi'ni Galatasaray kazandı. Geçen sene olanların tekrarlanmaması için Galatasaray, Avrupa'da oynama isteğini hemen TFF'ye bildirdi. UEFA da Türkiye'den gelen bu isteği kabul etti. Böylece Galatasaray, Avrupa'da ilk kez mücadele eden Türk takımı oldu. Buna diğer bölge ligleri nasıl tepki verdi bilmiyorum. Sonuçta Göztepe, Altay, Gençlerbirliği gibi takımlar da o dönemde nispeten güçlü takımlar kurmuşlardı.

Bak, Türkiye yazıyor

Bir sonraki sezon TFF, gerçek anlamda bir Türkiye birincisi çıkarmaya karar verdi ve Federasyon Kupası'nı başlattı. Üç bölgede oynanan ön elemelerden çıkan 6 takım ile bir lig oluşturuldu ve Beşiktaş bu turnuvanın sonucunda kupayı kazanan takım oldu. Ancak 1954-55 sezonunda olanlar bir kez daha tekrarlandı ve TFF, UEFA'ya bir şampiyon adı göndermeyi unuttu. UEFA kuraları çektikten sonra ise apar topar Beşiktaş'ın adı gönderildi ama artık her şey için çok geçti. İşin ilginci Fenerbahçe, "geçen sene İstanbul şampiyonu Galatasaray'ı gönderdiniz, bu sene neden İstanbul şampiyonu olan Fenerbahçe'yi değil de Federasyon Kupası şampiyonunu gönderiyorsunuz?" diye kendi çapında bir tutarlı bir soru sormuştu, ancak TFF bu hakkı Beşiktaş'tan yana kullandı.

Bir sonraki sene Federasyon Kupası tekrarlandı ve bir sonraki yıl ilk kez düzenlenecek Süper Lig'in ilk sezonu ile benzer formatta uygulandı. Kırmızı grup lideri Beşiktaş, beyaz grup lideri Galatasaray'ı iki maçta da yenerek şampiyon oldu. Bu sefer TFF, Beşiktaş'ın adını zamanında bildirdi ve Beşiktaş, Galatasaray'dan sonra Avrupa'ya çıkan ikinci takım oldu.

Federasyon Kupası düzenlenirken bu kupanın sahibi hiçbir zaman Türkiye şampiyonu olarak adlandırılmasa da o dönem başka bir Türkiye çapında turnuva olmaması, formatının ligin ilk sezonuna benzemesi ve şampiyonunun Türkiye'yi temsilen UEFA'ya gitmesi nedeniyle, Beşiktaşlıların gözünde bu turnuva Süper Lig ile aynı statüde. TFF ise bu turnuvaya farklı davranıyor ve yıldız kategorisine alsa da şampiyonluk sayısına eklemiyor. Böylece Beşiktaş'ın 13 lig şampiyonluğu olmasına rağmen toplamda 15 Türkiye şampiyonluğu oluyor ve üç yıldız alıyor.

Galatasaray: 20, Fenerbahçe: 19, Beşiktaş: 15, Trabzonspor: 6, Bursaspor: 1

Milli Lig

Tabii Fenerbahçeli arkadaşlarımız durur mu? Onlar da 1937-1950 arasında düzenlenen Milli Lig'i konuya dahil ederek, bu şampiyonlukların da sayılması gerektiğini söylüyorlar ki kendileri bu turnuvayı en çok kazanan takım. Kısmen de haklılar. Öncelikle bu turnuva Türkiye'de lig olarak oynanmış ilk büyük turnuva. Bölgesel liglerini üst sırada bitiren takımlar bu ligde Türkiye şampiyonu olmak için mücadele ediyorlar. Eğer o dönemler UEFA Şampiyon Kulüpler Kupası gibi bir organizasyon olsaydı, bu ligin şampiyonunun Türkiye'yi temsil etmesi en mantıklı seçenecek olacaktı. Beşiktaş'ın Fenerbahçe'ye göre şansı aslında bu. Beşiktaş, yıldız başvurusu yaparken UEFA'dan 1957 ve 1958'de Türkiye şampiyonu olduklarını gösteren bir belge alabilmişken, Fenerbahçe'nin böyle bir belge alma şansı yok.

Ancak Milli Lig sayılmasın diyenlerin de güçlü argümanları var. Birincisi 1950'den önce Türkiye'de futbol profesyonel değildi. Milli Lig'in sonlandırılmasının da sebebi 1950 yılından itibaren bölgesel profesyonel liglerin başlaması oldu. Gerçekten de Milli Lig tarihne bakıldığında, turnuva oynanırken turnuvadan çekilen takımlar, sıkça değişen puanlama sistemleri, olimpiyata denk geldiği için oynanmayan sezonlar gibi, profesyonel futbolda alışık olmadığımız durumlar söz konusu. Milli Lig'in şampiyonluk sayılmaması için bir diğer neden de aynı dönemde başka bir Türkiye şampiyonluğu turnuvasının bulunması.

Türkiye Futbol Şampiyonası

Bu turnuva Milli Lig'den bile önce başlamış ve Türkiye birincisini belirlemek için düzenlenmiş bir organizasyon. Formatının nasıl olduğu hakkında pek fazla bir bilgi yok. İşin garibi Milli Lig ve Türkiye Futbol Şampiyonası zaman zaman birbiri ile çakışıyor. Mesela 1940'da Milli Lig şampiyonu Fenerbahçe, Türkiye Futbol Şampiyonası'nda Eskişehir Demirspor'un ardından ikinci. Peki bu takımların hangisi gerçekten Türkiye şampiyonu? Bu turnuvaya katılım kriterleri ile ilgili de soru işaretleri var. Mesela 1946'da Milli Lig şampiyonu Fenerbahçe, Türkiye Şampiyonası'na katılmamış. Onun yerine İstanbul şampiyonu Beşiktaş, turnuvaya dahil olup ikinci olmuş.

...mu acaba?

Bu problemi nasıl çözmeli?

Çözüm 1: 1959 öncesi tamamen unutulacak. Beşiktaş, 13 şampiyonluk ile iki yıldızda kalacak.

Neden mantıklı? Tartışmaya açık olmayan resmi bir başlangıç noktası var, geçmişe bir sünger çekiliyor, tartışmalar bitiyor.
Neden mantıksız? Beşiktaş, UEFA'dan aldığı bir belge ile "Türkiye şampiyonu" olduğunu kanıtladı. Neden bu hakkından feragat etsin?

Çözüm 2: Status quo devam. Beşiktaş'ın 13+2 şampiyonluğu olacak.

Neden mantıklı? Federasyon Kupası, kendine has durumundan ötürü farklı bir kategoride tutulsa da şampiyonunun Türkiye şampiyonu olduğu da gerçek. Yıldız kriterine dahil edilebilir.
Neden mantıksız? Kağıt üstünde +2 gerçekten de garip duruyor. Ayrıca Türkiye'deki her yıldız sayısı değişiminde bu tartışma yeniden hortlayacak.

Çözüm 3: Lig 1957'den itibaren başlayacak. Beşiktaş'ın 15 şampiyonluğu olacak.

Neden mantıklı? +2 garabeti kalacak. Lig sayısı ve şampiyonluk sayısı eşitlenecek
Neden mantıksız? Federasyon Kupası'nın son aşaması lig usulü olsa da sonuçta bu bir kupa. Küme düşen yok, alt ligden gelen yok. Süper Lig ile aynı kefeye koymak tartışma yaratabilir.

Çözüm 4: Lig 1930'dan itibaren başlayacak. Beşiktaş'ın 18, Fenerbahçe'nin 25, Galatasaray'ın 21 şampiyonluğu olacak.

Neden mantıklı? Lefterlerin, Baba Hakkıların kazandığı Türkiye şampiyonlukları da dikkate alınacak.
Neden mantıksız? Futbolun amatör yılları da dikkate alınmış olacak. Ayrıca Türkiye Futbol Şampiyonası ile çakışan yıllar sorun yaratacak. Fenerbahçe'nin Galatasaray'ı geçmesi nedeniyle de iki kulüp arasında tartışmalar ayyuka çıkacak.

Çözüm 5: Lig 1924'ten itibaren başlayacak. Beşiktaş'ın 20, Fenerbahçe'nin 28, Galatasaray'ın 21 şampiyonluğu olacak.

Neden mantıklı? Türkiye'de düzenlenen bütün Türkiye şampiyonaları dikkate alınmış olacak.
Neden mantıksız? Futbolun amatör yılları halen sayılıyor olacak. Bazı yıllar için iki tane Türkiye şampiyonundan bahsedilecek. Tarihde 10'dan fazla Türkyie şampiyonu olacak.

Peki bence ne olmalı?

Öncelikle son üç çözümü reddediyorum. 1950 öncesi amatör dönemi yıldız sayısına dahil etmenin mantığı, hele bazı yıllar çifte şampiyonluklar varken, yok. Federasyon Kupası'nı da lige dahil etmek doğru olmaz çünkü kendine has bir formatı var.

Açıkcası bir Beşiktaşlı olarak, Beşiktaş'ın iki ya da üç yıldızı olması ne benim Beşiktaş'a aşkımı azaltır, ne de Beşiktaş'ın büyüklüğünü küçültür. Bu nedenle ben aslında Çözüm 1'den yanayım. Hatta ve hatta yıldız muhabbetinin 10 yılda bire inmesinde yarar görüyorum. Böylece zırt pırt yıldız muhabbeti açılıp, tartışma başlamaz. Hem bundan 50 yıl sonra yıldızlardan formaların gözükmediği tasarımlara şahit olmak da hoş olmayacaktır.

Bir yandan da Çözüm 2'nin aslında çok da kötü bir çözüm olmadığını da düşünüyorum. Bir şampiyon nasıl tanımlandırılır?

1- Türkiye çapında (profesyonel) bir turnuva kazanılacak
2- Bu turnuva Türkiye'deki tek ya da en düzey turnuva olacak
3- Turnuva lig formatında olacak
4- Yabancı futbol organizasyonları (UEFA, FIFA) şampiyonu tanıyacak.

Beşiktaş'ın da bu iki şampiyonluğu 1.,2. ve 4. kriterlere tamamen uyuyor. 3. kritere ise kısmen uyuyor. Yani Federasyon Kupası bir lig değil ama kazananı Türkiye şampiyonu.

Ben bu notları tarihe düşeyim de, bu konu hakkında bilgi toplamak isteyenler için bir kaynak olsun. İnsanlar okuyup, beyin jimnastiği yapsın yeter.

Devam

futbol

Kendi kalesine gol atıp tur atlayan takım

by 59RS 23:48:00

Hadi bugün bir futbol maçından bahsedelim. Geçen gün izlediğim "en komik goller" videosunun bir numarası gerçekten de saçma sapan bir goldü. Bir takımın kalecisi ve defansı birbirlerine boş bir pozisyonda üst üste paslar verirlerken bir anda defans oyuncusu "eyhh yeter be!" diyerek kendi kalesine topu yuvarladı.

Peki bunun bir anlamı var mıydı? Görüntü çok absürttü, golü açıklayan spikerin ise anlattıkları daha absürttü. Ufak bir araştırma ile dünyanın en ilginç futbol maçlarından birini öğrenmiş oldum.

Yıl 1994. Karayip ülkelerinin kendi aralarında düzenledikleri Karayip Kupası'nın altıncısı Trinidad ve Tobago'da oynanacak. Takımlar önce başka ülkelerdeki eleme gruplarında mücadele edecekler, grup birincileri ise final turnuvasına katılacak. Ancak elemelerden önce Kuzey Amerika Futbol Federasyonu (CONCACAF) önemli bir kural değişikliğine gitmeye karar verir. Oyunu daha heyecanlı hale getirmek için getirilen kurallar şunlardır:

Her maçın bir galibi olmak zorundadır.
Eğer maç berabere biter ise maç uzatmalara gider.
Uzatmalarda "altın gol" kuralı işlemektedir.
Ancak "altın gol"ün değeri 1 değil 2 goldür.
Eğer eşitlik bozulmazsa maç penaltılara gider.
Penaltıların skoru ne olursa olsun, galip takım maçı 1-0 kazanmıştır.

Kuralları öğrendiğimize göre ilk gruba gidelim: Barbados, Grenada ve Porto Riko. İlk maç Porto Riko, Barbados'u 1-0 yener ve karmaşık kurallara gerek kalmaz. İkinci maç Grenada ve Porto Riko 0-0 berabere kalır. Uzatmalarda Grenada altın golü atar ve maçı 2-0 kazanmış olur (bakınız: Kural 4). Son maç ev sahibi Barbados ve Grenada arasındadır. Maçtan önceki puan durumu şudur:

Bu şu demek: Alacağı her puan Granada'yı birinci yapar. Hatta Granada, Barbados'a bir farkla yenilse bile averaj ile birinciliğini korur. Barbados ne zamanki maçı iki farkla kazanır, o zaman turnuvaya katılabilir.

Bunun bilincinde olan Barbados, maça etkili başlar ve gerçekten de 2-0 öne geçer. Lakin, 83. dakikada Granada bir gol bulur. Barbados ise son dakikalarda baskısını arttırır arttırmasına ama bir türlü golü atamaz. Bu sırada teknik direktörün aklına muhteşem bir fikir gelir. İki farka başka bir şekilde ulaşacaktır. Son dakikalarda son bir gol atmak yerine, maçı uzatmaya götürürlerse uzatmalarda atacakları tek bir altın gol ile maçı 4-2 bitecektir. Bu nedenle Barbados'un defans oyuncusu kaleci ile paslaşır gibi yapıp golü kendi kalesine atar. Böylece maç 2-2 olmuştur ve böyle biterse uzatmalara gitmek zorundadır.

Granada takımı, rakibin kendi kalesine attığı bu beklenmeyen golle beraberliği yakalayınca önce bir duraksar. Daha sonra teknik direktörleri futbolcularına emri verir: "İki kaleden herhangi birine gol atın!". Eğer Granada, Barbados'a gol atarsa maçı 3-2 kazanıp puan ile tur atlayacaktır. Eğer Granada, kendi kalesine gol atarsa maçı 3-2 kaybedip averaj ile tur atlayacaktır. Hal böyle olunca, futbol sahalarında görülmeyen bir şey olur. Barbados oyuncuları ikiye ayrılıp iki kaleyi de gole kapamaya çalışır. Kafası karışan Granadalı futbolcular ise ne kendi kalelerine gol atabilir ne de rakip kaleye. Barbados futbolcuları topu auta da çıkarmadığı için Granada kalecisine kendi kalesine yuvarlayabileceği bir aut atışı şansı da doğmaz. Maç 2-2 sona erer ve uzatmalara gider.

Uzatmalarda hangi takım golü atarsa, o takım maçı 4-2 kazanıp tur atlayacaktır. Doğru strateji ile maçı uzatmalara götüren Barbados, uzatmalarda golü bulunca maçı kazanarak averaj ile tur atlar. Son puan durumu şöyledir:

İşin ilginci elemelerdeki ve turnuvadaki tek karmaşa bu maçta yaşanmamıştır.

4. grubun lideri Dominika ve sonuncusu Montserrat arasındaki maç tribün olayları nedeniyle oynanmamıştır. Bu nedenle grubun liderini gruptaki son maç olan Saint Kitts ve Nevis - Antigua ve Barbuda maçı belirleyecektir. Ancak bu maç da bilinmeyen bir nedenle oynanmaz ve Dominika son maçına çıkamamasına rağmen tur atlar.
6. grupta Küba maçlara çıkmayınca Haiti ve Dominik Cumhuriyeti arasında oynanan tek maç birinciyi belirlemek için yeterli olur.
Final turnuvasına katılan Haiti takımındaki futbolcuların bazıları 1991'de darbe yaşamış Haiti'ye dönmek istemez ve Trinidad ve Tobago'daki ABD büyükelçiliğine giderek mültecilik başvurusunda bulunur. Ancak büyükelçilik, futbolcuların bu başvuruyu ABD'den ya da Haiti'den yapması gerektiğini belirtir ve başvuruları işleme koymaz. Futbolcular da çaresizce ülkelerine geri döner.

Böyle olaylı bir turnuvanın sonunda CONCACAF, koyduğu bu karmaşık kurallardan anında vazgeçer. Barbados ve Granada arasındaki maç da futbol tarihine geçer. Bu maçta günümüze ulaşan görüntüleri de meraklıları için şöyle bir bırakayım.

Devam

Nice'te taraftar neden haklıydı?

by 59RS 23:40:00

Memleketin binlerce derdi varken futbol hakkında yazmak ne kadar doğru bilmiyorum. Ancak ülkemizde futbol memlekette olan bitenlerin bir aynası olduğu için bu konuya değinmemek olmaz. Bildiğiniz gibi milli takımımız Avrupa Futbol Şampiyonası'nda tabir-i caizse patladı. 1996'da aldığımız sıfır puan, ilk kez bu turnuvaya katıldığımız için hoş görülmüştü. Hoş, Alpay'ın Fair-Play ruhuna uygun davranacağı tutmasaydı bir tanecik puanımız olabilecekti. 20 sene geçmiş üstünden. Başımızda yine Fatih Terim var. 20 yıl içinde dalgalı bir seyir izleyen performansımız da yine dibe vurmuş.

Arkasına haklı bir şekilde teneke bağlanmış Platini'nin abuk sabuk fikirlerinden biri olan katılımcı sayısının arttırılması ve son hafta olabilecek bütün olumlu sonuçların lehimize gelişmesiyle, altı takımlı grubun üçüncüsü olarak bu turnuvaya katıldık. Bunların bilincinde olsam da, son maçlarda gösterilen istek ve turnuvanın Nice'te olması nedeniyle Türkiye'nin bir maçını izlemeye karar verdim. Bunun için bir iş konferansını da kısa kesmeyi göze aldım. Halbuki uzun süredir bir şey hissetmiyordum milli takıma karşı. Hele hele Konya'da saygı duruşunu ıslıklayan sözde taraftarlar, Terim'in akıl almaz maaşı, futbolcu primleri, Mr. Demirören derken, hiç bu toplara girmemem lazımdı. İnsan yine de tutamıyor kendini.

Ben belki çok motive değildim ve üstüme kırmızı bir şey çekip maça gittim ama taraftarların çoğu benim gibi değildi. Çoğu insan turnuva için hazırlanmış orijinal formaları almış. Türkiye'nin diğer ürünleri de kapış kapış gidiyordu. Türk taraftarlar sadece Türkiye'ye ayrılan koltuklardan değil, tarafsız koltuklardan da bilet almışlardı. Türkiye'den de gelen vardı, ABD'den de. Bu adamlar İspanyol taraftarlardan daha açlardı. Maçın başından beri tezahürat ettiler. Hani şimdi "ne olursa olsun Milli Takım'ı desteklemeliyiz" diyen yalakalar var ya, ilk maçını kaybetmiş ikinci maçında da çok şansı olmadığı belli olan bir takımı saatlerce destekleyen taraftarı göremeyecek kadar kör olmuşlar.

Peki bu kadar emek veren taraftar karşılığında ne gördü? Ben söyleyeyim. Stada gelen milli takım oyuncuları kulaklarında kulaklıklarla, ellerinde karton bardaklarla, çimlerde artist artist dolaştı. Taraftarlar ise onların stada gelişini skorboard'dan gördüğünden beri onlar için tezahürat yapıyordu. Dakikalarca milli takım tribüne çağırıldı. Uzun süre bir tepki göstermeyen bu futbolcular, giderayak üstünkörü bir el salladı ve çekip gittiler. Benzer şeyler maç öncesi ısınmalarda da oldu.

İspanya maçında bu havalı futbolcuların nasıl top oynayamadığını ise tüm dünya gördü. Bu kazmalık stadda daha da belirgindi. Boşa kaçan adamları görememeler, heyecan verici ve yaratıcı hareketlere yeltenmemeler, akıl almaz bir durgunluk. Bunları izlerken Arnavutluk'un Fransa'ya nasıl saldırdığı aklıma geliyordu. Galler'in attığı golleri düşünüyordum. İzlanda'nın Portekiz'i nasıl durdurduğunu düşünüyordum. Biz ise iki maçtır akıl kırıntısı bulunan bir hareket bile yapmamıştık.

Taraftar üç gol yenilene kadar yine sabırlı davrandı. Ancak bu aptallığın faturası birine kesilmeliydi, ve de kimse kusura bakmasın, bu sorumluluk takımın antrenörüne ve kaptanına kesilecekti. Reklam filmlerinde sorumluluk alırmış gibi yapan sözde kaptan, gerçek hayatta bırak sorumluluk almayı sorumluluktan kaçtı. Instagram'da kendisini eleştiren taraftara hareket edecek kadar kibirli, maçtan önce mentörü Terim gibi "ben ders almam, veririm" moduna girecek kadar ukala hale gelmiş bu topçu, iki ıslığa el kol hareketi yapacak kadar alçaldı.

Ara not olarak şunu da söylemek lazım: Bu sözde kaptana yapılan tepkinin kendisinin politik görüşü ile ilgisi asla yoktu. Birincisi, tek sağcı topçu Arda Turan değil. En çok paraya, en cafcaflı sosyal medya hesabına, en kodaman arkadaşlara sahip olmak, bu ülkedeki neredeyse her futbolcunun hayali. Eğitim ile spor hayatını beraber götürecek bir ortama sahip olmayan, dünyaya açılamayıp küçük altyapı dünyasına hapsolmuş bu insanların etkileyici bir siyaset bilgisine sahip olmasını kimse beklemiyor. Kısa yolları tercih edip, iktidarın mezesi oluyorlar. İkincisi, kendim için konuşayım, siyasi görüşünün kaypaklığını bilmeme rağmen Arda Turan'ın Barcelona'daki maçlarını kaçırmamaya çalıştım. Sonuçta adam bir politikacı değil; dünyanın en iyi takımlarından birine transfer olma başarısını göstermiş bir futbolcu. Üçüncüsü, statta Osmanlı Tuğrası'nı formasına yapıştırmış, kafasında fesli adamlar da Arda'yı yuhaladı. AKP'liler bile "ya bu adam RTE'yi seviyor" diyip içine atmadı öfkelerini.

Demek istediğim şu:

Milli takımın bu turnuvaya katılması başarıdır ama "hep destek, tam destek" diyecek kadar büyük bir başarı değildir. O verilen ya da verileceği taahüt edilen primler, bu başarı için çok fazladır ve şu an görüldüğü üzere işin içine paranın sokulması milli takıma daha da zarar vermektedir.

Buna rağmen taraftarın büyük kısmı ikinci maçta da bir bok oynanmayıp üç gol yenilene kadar takımına desteğini esirgememiştir. Arda Turan'ı yuhalasa bile maç bitince Türkiye diye bağırmayı ihmal etmemiştir. Orijinal ürün alıp, Nice stadını dolduran bu taraftara laf söyleyen Terim ya da Turan yalakasıdır ve ciddiye alınmamalıdır.

Türkiye'deki ahlaki çöküntü milli takımda çok güzel gözükmektedir. Spor hayatı centilmenlik dışı olaylarla dolu Fatih Terim, milli takımı yol geçen hanı yapmıştır. Karısına şiddet uyguladığı ortaya çıkan Burak Yılmaz hala maçlara çıkmaktadır. Silahla korkutulan Ömer Toprak milli takıma dönmeye ikna edilemezken, silahı çeken Töre hala milli takıma çağırılmaktadır. Tanıdık menajerlere bağlı futbolcuların daha fazla forma şansı bulduğu konuşulmaktadır. Döneminde takımının şikeye teşebbüs ettiği kanıtlanan ve takımını borca sokan Demirören hala başkandır. Bir de primler, maaşlar, reklamlar, onlar, bunlar...

"Biz bitti demeden bitmez" gibi burnu havada bir slogana yakışacak zavallı bir sona doğru ilerliyoruz. Kısa vadede gösterilen iyi performanslarla avunabiliriz ama ülke futbolunu (ve de ülkenin kendisini) daha kötü günlerin beklediğini görmemek körlüktür.

Devam

Beşiktaş futbol

Emekleri çöpe göndermek

by 59RS 01:17:00

Yatayım diyorum - yarın da bir konferansta sunum yapmam lazım zaten - ama Beşiktaş'ın Sporting Lizbon'a yenildiği şu maç aklıma geldikçe, değil uykum, huzurum kaçıyor.

Halbuki fanatik biri değilim. Asla. Beşiktaş hezimetlerine de pek alışkanım. Bu blog'da Valerenga diye aratsam, kaç sonuç çıkar onu bilmiyorum. Bol bol bahsetmişimdir o malum hezimeti. Lakin, bugünkü durum bambaşka bir şey.

Bir maça kötü başlarsın. Adamlar seni dağıtır. Takımdaki 11 kişi de başı kesilmiş tavuk gibi etrafa koşar. Yine de bir şekilde maçı 0-0 götürürsün. Sonra da gider 90. dakikada gol yer ve yenilirsin. Hatta gelin abartalım: bir kupadan elenirsin. Gerçek fanatik, büyük ihtimalle o anda aklını yitirir. Ben yitirmem çünkü yenilmeyi hak etmişsindir. Beşiktaş, Liverpool'dan 8-0 yenilip tarihe geçtiğinde bir gram üzülmedim. Sonraki maç Porto'yu yenip tur atlayacağı halde, rezil bir oyunla yenilip elenince de bir gram üzülmedim. Kazanmak için en ufak bir mücadele göstermemiş adamın yenilince ağlamasından da iğrenirim.

Ancak, bugün gerçekten üzülüyorum.

O genellikle sinir olduğum Quaresma'nın canını dişine takıp oynadığı oyuna, son haftalarda ruh gibi gezen Olcay'ın emeğine, normalde beğenmediğim İsmail'in çabasına, Gomez'in güzelim golüne, Atiba'nın nefesine, Beck'in sağlamlığına, Sosa'nın klasına... hepsine yazık oldu. Yalnızca bir adamın kazmalığı yüzünden yazık oldu. Bu ilk kazmalık olsaydı, bu kadar içim acımazdı. Ancak 7,5 ay önce, önceki turda Liverpool gibi bir takımı elemeyi başarmış güzelim bir takımı yaptığı mallıklar ile kupadan tek başına eleyen bir adam, aynı hatayı tekrar yaparak bütün o emeklere yazık ederse, evet, içim acır.

Biliyorum ki futbol her şey değil. Alt tarafı bir kupadan eleniyorsun.

Ama olaya sadece futbol diye bakamazsın. Olay, sadece bir topun kaleye girmesi değil. Olay, hayatın ta kendisi. Farklı kültürlerden gelmiş bambaşka insanların bir uyum içinde aynı hedefe ilerlerken, hatalarından ders almayan bir bireyin bir çuval inciri berbat etmesi olay. Her şeyin beş maç boyunca huzurlu gitmesi, ama en sonunda bütün o emeklerin yok edilmesi olay. Olay, sabahları hak edilerek kazanılmış bir maç ile ilgili haberleri okurken içilecek güzel bir kahveden, kardeşine sarılmaktan, eşinle zafer kutlamaktan, gurbette okuduğun gazetelerde başarılarının geri bildirimlerini okumaktan bir adam - evet, sadece bir adam - yüzünden mahrum kalmak.

Seni iyi tanımıyorum Tolga. Bu gece gözüne uyku girer mi girmez mi, onu da bilmiyorum. Parasını pulunu bıraktım, bu kulübün armasına yakışmayacak bir performans göstermediğin için çekip gitmeye karar vereceğini de sanmıyorum. Yazıklar olsun sana.

Devam

Beşiktaş futbol

Beşiktaş'ın forvetleri

by 59RS 00:07:00

Almeida'nın dengesiz performansından sonra Beşiktaş tarafları Demba Ba sayesinde yıllar sonra gerçek bir santrafor gördü. Bu sezon ise Gomez çıtayı bambaşka bir yere taşıdı. Ancak hangisi daha iyi bir forvet? Belki farklı zamanlarda farklı insanlarla Beşiktaş'ta oynayan bu futbolcuları siyah-beyazlı formayla gösterdikleri performanslarla karşılaştıramayız. Ancak, bu futbolcular aynı zaman dilimde Bundesliga'da forma giydiler. Bakalım birbirlerine karşı oynadıkları zamanlarda bu topçular neler yapmışlar.

Stuttgart'ı şampiyonluğa taşıyan genç çocuk

MARIO GOMEZ - DEMBA BA

Hoffenheim vs. Stuttgart

Mario Gomez ve Demba Ba, ilk kez 13 Eylül 2008'de karşı karşıya geldi. Bundesliga'ya o sene yükselmiş olan Hoffenheim'ın sağ beki, şu an Beşiktas'ta oynayan Andreas Beck'ti. Beck, o sezona kadar Stuttgart'ta Gomez ile beraber oynamıştı. Hoffenheim'ın kalesinde ise daha sonra kısa bir süre Besiktaş'ın kalesini de koruyan Ramazan Özcan vardı. Gomez'li Stuttgart'ın sağ kanadındaysa uzun süre Besiktaş forması giymiş bir isim olan Roberto Hilbert vardı. Macta golsüz eşitlikle bitti. Bu maçın rövanşında ise iki takim 3-3 berabere kaldı. Demba Ba, hat-trick yapıp, gol sayısını 11'e çıkarırken, Mario Gomez ise bu maçta iki gol atıp 13 gole ulaştı. Sezon sonunda Ba attığı 14 golle ligin en cok gol atan sekizinci ismiyken, Gomez 24 gol kaydedip gol krallığında ikinci siradaydı. Sezon sonunda da Gomez'in Bayern Münih'e transfer olması kimse için sürpriz olmayacaktı.

Hoffenheim vs. Bayern Münih

2009-10 sezonunun ilk haftasında Ba'lı Hoffenheim ve Gomez'li (ve şu anda Besiktaş forması giyen Jose Sosa'lı) Bayern Münih karşı karşıya geldi, ancak Ba sakatlığı nedeniyle bu maçta forma giymedi. İkinci yarıda oynana maçta ise iki takım 1-1 berabere kalırken, takımlarının ilk 11'lerinde yer alan Gomez ve Ba golle buluşamadı. Bir sonraki sezon Hoffenheim ve Münih birbirleriyle oynadıklarındaysa bu sefer Gomez yedek kulübesinde kalıp, oyuna dahil olmadı. Ba ise golle buluşamadı ve 6 gol kaydettiği sezonun devre arasında İngiltere'ye transfer oldu. İkili daha sonra hiçbir zaman karşı karşıya gelmedi.

Sonuç - Ba: 3 Gomez: 2, 3 maç karşı karşıya

Bir zamanlar gençti - Demba Ba

DEMBA BA - HUGO ALMEIDA
Hoffenheim vs. Werder Bremen

Demba Ba ve Hugo Almeida, 2.5 sezon boyunca aynı ligde mücadele etseler de talih onların karşı karşıya gelmesine çok fazla izin vermedi. 27 Eylül 2008'de Ba'lı Hoffenheim, Werder Bremen deplasmanında mücadele ederken Almeida yedek kulübüesinde bekledi. Aynı maçta Ba, bir de gol atmıştı. 7 Mart 2009'daki rövanş maçında ise iki futbolcu ilk kez karşı karşıya geldi ancak golle buluşamadılar. Sonraki sezon, Ba farklı dönemlerde yaşadığı sakatlıklar nedeniyle iki Werder Bremen maçını da kaçırdı. Bunlardan birinde Almeida da sakattı, diğerinde ise golle buluşamadı. İkili son olarak, 2010-11 sezonunun ilk yarısında karşı karşıya geldi. Ba'nın 20. dakikada attığı golden üç dakika sonra Almeida sakatlanıp oyunu terkedince, ikilinin son mücadelesi de oldukça kısa sürmüş oldu. Devre arasında iki futbolcu da Almanya'dan ayrıldı.

Sonuç - Ba: 1 Almeida: 0, 2 maç karşı karşıya

Tipe bak, çay demle

MARIO GOMEZ - HUGO ALMEIDA

Stuttgart vs. Werder Bremen

Gomez ile Almeida arasındaki rekabet eskilere dayanıyor diyebiliriz. İkili, ilk kez Eylül 2006'da karşı karşıya geldi. Stuttgart, 2-0 geriye düştüğü maçı Gomez'in bir gol iki asistiyle kazanmayı bildi (Aynı maç, Hilbert de hem kendi kalesine hem de Bremen kalesine gol atmıştı). Almeida ise o maçta sessiz kaldı. Bu maçın rövanşında da kazanmayı bilen Stuttgart'in attığı 4 golden birini yine Gomez kaydetmişti. Almeida ise oyuna 77. dakikada dahil oldu. O sezonun sonunda Stuttgart, Bundesliga şampiyonluğunu kazandı.

2007-08 sezonunda Gomez ve Almeida, birbirlerine hünerlerini göstermeye yemin etmiş gibiydiler. Sezonun ilk yarısında Bremen, Stuttgart'ı 4-1 yenereken iki golü Almeida attı. Stuttgart ise şeref sayısını Gomez ile kaydetti. Bu maçta Bremen takımında, şu an Beşiktaş'ın sol beki olan Dusko Tosic de forma giymişti. Stuttgart, bu maçın rövanşını 6-3 ile alırken, Gomez yaptığı hat-trick ve bir asist ile maçın adamıydı. Bu sefer de Bremen'in gollerinin birinin altında Almeida imzası vardı.

2008-09 sezonu ise bir önceki sezonun gölgesinde kaldı. Bremen ve Stuttgart'ın ilk maçında Almeida ve Gomez sadece 8 dakika karşı karşıya kalabildi ve ikisi de golle buluşamadı. Bu maçın rövanşını Almeida sakatlığı nedeniyle kaçırdı. Gomez ise gol kaydedemedi.

Bayern Münih vs. Werder Bremen

Gomez'li Münih, ligin ikinci haftasında ilk kez kendi seyircisi önünde sahaya çıkarken rakibi Almeida'lı Bremen'di. 1-1 berabere biten maçta Münih'in golünü Gomez attı. Bu gol Gomez'in Bayern Münih için ligde attığı ilk goldü. Almeida ise maçın son 5 dakikasında oyuna girdi. Bu maçın rövanşı Bayern Münih'in 3-2'lik üstünlüğüyle biterken, Gomez gol kaydedemişti. Bremen'in ikinci golünü ise Almeida bugün Trabzonspor'da oynayan Marko Marin'in asistiyle attı. Sezon sonunda oynanan Almanya Kupası finalinde Münih ve Bremen karşı karşıya gelirken, Almeida ve Gomez takımlarının yedek kulübesindeydiler. Almeida oyuna girse de golle buluşamadı ve kupa 4-0'lık galibiyet sonucu Münih'in oldu.

2010-11 sezonunun ilk yarısında oynanan Münih - Bremen maçında Almeida ve Gomez, oyuna sonradan dahil olan oyunculardı. Almanya Kupası ikinci tur maçında da iki oyuncu sadece 5 dakika karşı karşıya oynayabilmişlerdi ve golle buluşamadılar. Devre arasında Almeida'nın Beşiktaş'a transferi ile Gomez ve Almeida'nın yolları ayrılmış oldu.

Almanya vs. Portekiz

Almeida ve Gomez, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda milli takım kadrolarında yer aldılar ve çeyrek finalde bu iki takım karşı karşıya geldi. Maçın galibi 3-2'lik skorla Almanya olurken, iki futbolcu da bu maçta forma giyemedi. Dört yıl sonra, ikili tekrardan aynı organizasyonda karşı karşıya geldi. İki ülke arasında oynanan maç Almanya'nın 1-0 galibiyetiyle biterken, golün sahibi Gomez'di. Almeida ise yedek kulübesinde şans bekledi ancak oyuna giremedi.

Sonuç: Gomez:7 Almeida: 4, 9 maç karşı karşıya

PEKİ HANGİSİ DAHA İYİ?

Aslında Demba Ba'nın performansının Almeida'dan da Gomez'den de daha iyi olduğunu görüyoruz. Ama bu futbolcuların birbirlerine karşı gösterdikleri performansa değil de o sezon boyunca neler yaptıklarına bakacak olursak, gol sayısı olarak da kupa kazanma sayısı olarak da Mario Gomez'in diğer ikiliden daha ileride olduğuna şüphe yok. Bu oyuncuların hem Almanya geçmişine, hem Beşiktaş kariyerlerine, hem de diğer ülkelerde yaptıklarına bakacak olursak da sıralama açık ve net olarak şöyle olmalı:

Mario Gomez >= Demba Ba > Hugo Almeida

Devam

Beşiktaş futbol

Güle güle başkan

by 59RS 23:21:00

Şubat 2011'de Deli İbo'nun takımdan kopartılmasından sonra sözlerimi şöyle bitirmişim:

Üzülmez giderken, sevdiğim Beşiktaş'ın da gittiğini hissediyorum, üzülüyorum. Herhalde -Allah korusun - Süleyman Seba'yı da kaybettiğimiz gün Beşiktaş formasını rafa kaldıracağım.

Bu sözü yazdığımda Türk futbolu şike soruşturması yaşamamıştı, Beşiktaş finansal fair play ve şike nedeniyle Avrupa'dan iki kez men edilmemişti, federasyonun başına Demirören faciası geçmemişti, milli takımın hala Euro 2012 ve 2014 Dünya Kupası'na katılma şansı vardı, Çarşı grubu Gezi Parkı protestolarında bir umut gibi doğmamıştı, daha sonra 1453 Kartalları gibi abuk sabuk oluşumlar yaratılmamıştı, Passolig gibi manasız şeyler yoktu.

Yani değil sadece Beşiktaş,'tan değil sadece futboldan, ülkede olan hiçbir şeyden zevk aldırmadılar bu yıllar içinde.

Sevdiğim Beşiktaş'ın kaybolduğunu bugün daha da hissediyorum. Çünkü Seba'yı kaybettik.

Elbette üzülüyorum ama en azından Seba'nın uzun hayatını dolu dolu yaşadığını bildiğim için içim rahat. Seba, hem futbolcu hem yönetici olarak Beşiktaş'a elinden geleni verdi. Değişen taraftar profilini ve değişen değerleri görünce de yerini kibarca gençlere bıraktı. Ne bu yüzden kulübe küstü, ne de iktidar hırsıyla geri dönmeye çalıştı. "Onursal başkan"lığın tanımını yazdı. Ziyaret edildi, yeni başkanlara öğütler verdi, röportajlar yaptı. Ancak oturduğu yerden kimsenin işine karışmadı.

Bugün sadece Seba veda etmedi: Samet'li Kadir'li, Metin-Ali Feyyaz'lı, Ertuğrul'lu Sergen'li Şifo Mehmet'li Oktay'lı (ve elbette Osvaldo'lu, Manessero'lu, Walsh'lı, Sellami'li), Türkiye'de kuvvetli, Avrupa'da bahtsız, göğsünde Beko'su, beyaz forma siyah şortlu, şampiyonluk ya da şerefli ikincilik kovalayan onurlu bir takım gitti.

Geriye takımı başarısızlıklara sürükleyen ve borç batağına sokan başkanlar, futbol direktörünün kuyusunu kazan yöneticiler, menajerlerle şikemtrak konuşmalar yapan teknik direktörler, futbolcu transferi için etik olmayan bir şekilde at teklif eden para babaları kaldı.

Sahaya oyuncu dövmek için atlayıp, göstermelik tutuklandıktan sonra maçlara gitmeye devam eden taraftarlar kaldı. Tribünde başkasını bıçaklayıp öldüren taraftarlar kaldı. Başkanın verdiği beleş biletlerle tribüne girip protesto edenleri döven taraftarlar kaldı.

Evet hala siyah-beyazlı forma ile sahaya çıkıp ter döken topçular var. Hala sesini kaybetmek pahasına takımı desteklemeye giden taraftarlar var. Armamız hala orada. Stadımız küllerinden doğacak. Beşiktaş formasını öyle hemen rafa kaldıramıyorsun.

Ama şunu şöylemem lazım:

O armanın içini dolduracak değerler Şeref Bey'den Hakkı Yeten'den geldi, Seba ile tam anlamıyla vücut buldu. Maalesef o değerleri bugün kaybettik. Bugünden itibaren o değerler tekrardan bir Beşiktaş başkanında vücut bulmayı bekleyecek. O zamana dek de Beşiktaşlılık biraz eksik kalacak.

Hoşçakal büyük başkan.

Devam

futbol genel

Eve hoşgeldin

by 59RS 00:10:00

Meinerzhagen, Lüdenscheid'a çok yakın, küçük boyutlarda bir Alman kasabasıdır. Bu ikisinin de ilk bakışta hiçbir önemli özelliği yok. Hatta bir ipucu verip, ikisi de Dortmund'a yakındır diyebilirdim. Ancak bu da gizemi çözmeye yetmeyecekti. Ancak futbol dünyasının kaderini bir şekilde etkileyecek kasabalardı bunlar.

Yandaki bu resimde sağda duran çocuk, Lüdenscheid'da doğmuştu ve 6 yaşında Meinerzhagen'da başladığı futbola 10 yaşına kadar bu takımda devam edecekti.10 yaşında ise Almanya'nın en önemli takımlardan Borussia Dortmund'un altyapısına yükselecekti.

25 Şubat 2003, yer Dortmund. Borussia Dortmund, Real Madrid'i konuk ediyor. Madrid'i yenerse bir üst tura çıkması için çok önemli bir şans elde edecek. Ancak 90+2'de iki dakika önce oyuna giren Javier Portillo attığı golle Madrid'e 1-1'lik beraberliği getirip Dortmund'un hayallerini yıkıyor. Ancak hayalleri yıkılmayan bir kişi daha var, Dortmund'un top toplayıcısı. Christian Wörns ile forma değiştiren Madrid'in efsane golcüsü Ronaldo'dan forma istiyor ancak cevap almayınca sesini çıkarmadan oradan ayrılıyor. 2 sene sonra altyapısında da oynadığı Dortmund'un, 9 sene sonra ise rakip takım Real Madrid'in formasını giyecek.

14 Mayıs 2005, Pontedera

Almanya'da yaşayan yetenekleri geç farketmekle suçlanan Türkiye Futbol Federasyonu belki de en büyük başarısını, 2003 yılında daha 15 yaşını yeni doldurmuş bu futbolcuyu milli takıma, hem de hayatın güzel bir cilvesi olarak Almanya ile oynanacak hazırlık maçlarına çağırarak gerçekleştirmişti. 2005'te ise Hollanda'yı finalde yenerek Türkiye'yi U-17 Avrupa Şampiyonluğu'na taşıyan en önemli isimlerden oldu ve UEFA onu turnuvanın en iyi ismi seçti. Yetmedi aynı sene Dünya dördüncüsü oldular. Attığı 4 golle gümüş ayakkabı ödülünü, başarılı performansı ile de bronz top ödülünü kazandı.

Bu başarılardan sonra A takımına yükselmemesi olmazdı. Avrupa birinciliğinden sonra Temmuz 2005'te Intertoto Kupası maçında oynatılıp Dortmund'un Avrupa'da oynayan en genç futbolcusu olmuştu. Resimdeki maçta ise 16 yaş 335 günlükken ilk Bundesliga maçına çıkıp, bu ligin tarihindeki en genç futbolcu oldu. 26 Kasım'daki Nürnberg maçında gol atınca ligin en genç gol atan futbolcusu ünvanını da buna ekliyordu.

6 Ağustos 2005, Wolfsburg

Ekim 2005'te Fatih Terim, onu Türkiye A Milli Takımı'na çağırmıştı. Yine bir Almanya maçıydı. 86. dakikada oyuna dahil edildi. Türkiye tarihinin en genç A millisiydi. Yetmedi, üç dakika sonra golünü attı. Artık Türkiye formasıyla gol atan en genç futbolcuydu. Türkiye, hazırlık maçında Almanya'yı 2-1 yenmişti ve herkes onu konuşuyordu.

8 Ekim 2005, Istanbul

Ancak hala daha çok gençti ve öğrenmesi gereken çok şey vardı. Thomas Doll, kendisine çok şans vermiyordu. Bu nedenle onu A takıma çıkaran Bert van Marwijk, Hollanda'nın Feyenoord takımına geçip Şahin'i takımda isteyince, Dortmund futbolcuyu bir senelik kiralamayı kabul etti. Ağustos 2007'de Hollanda macerası başlamıştı.

Eylül 2007'de 19 yaşında, 18 yaşındaki Tuğba Şahin ile evlendi. Türk medyasına göre evlilikler futbolcunun performansını düşürürdü. Ancak bunun böyle olmadığını yakında herkes görecekti. Düğün, 70 kişinin katıldığı mütevazi bir şekilde yapıldı. Takım arkadaşları onu yalnız bırakmamıştı.

Kulüp bazındaki ilk kupasını Feyenoord ile kazanacaktı. Hollanda Kupası finalde 72 dakika sahada kalıp rakipleri Roda'yı 2-0 yenmelerine yardım etmişti. Artık daha prestijli bir şekilde Almanya'ya dönebilirdi. Son maçında yine Roda'ya bir gol atarak, Hollanda'ya veda etti.

Sechser, Nuri Sahin, Mittelfeld, Jürgen Klopp, Borussia Dortmund

Almanya'ya geri döndüğünde kariyerini olumlu yönde etkileyecek çok önemli bir adam ile tanıştı, yeni teknik direktörü Jürgen Klopp. Klopp'un ilk dönemlerinde çok tercih edilmemişti ancak 2009 yılı onun yılı olmuştu ve bundan sonra Dortmund'dan ayrılana kadar takımın en önemli ismi haline gelecekti.

Almanya'nın hem kupa sayısı olarak hem de finansal rakamlar olarak en başarılı kulübü Bayern München da Şahin'in kurbanlarından biri oluyordu. 3 Ekim 2010'da Hans Jörg Butt'u serbest vuruş ile avlayıp, 2-0'lık galibiyeti getiren golü atıyordu.

Bu harika frikik golü ve galibiyetten sadece 5 gün sonra Almanya'da bu sefer Türkiye formasını Almanya'ya karşı giyecek ancak 3-0'lık yenilgiden kurtulamayacaktı. Türkiye, kötü performansı ile eleştirilirken, o da bu eleştirilerin - haklı olarak - bir parçası olacaktı. Türkiye, grubu Almanya'nın ardından ikinci olarak bitirse de Euro 2012'ye gidemeyecek ve hayal kırıklığı yaşatacaktır.

Türkiye maçından tam bir hafta sonrasında Dortmund, Köln ile mücadele edecekti. Maç oldukça gergin bir havada geçecekti. Köln'ün yıldızı Podolski, 82. dakikada attığı golle beraberliği sağlamıştı. Ayrıca bir golü ofsayt gerekçesiyle verilmemişti. 90. dakikada Podolski ile bir tartışmaya girdi. İkisi de sarı kart gördüler. Podolski ise bir hafta önceki maçı hatırlatıp 3-0 hareketi yapıyordu. Maç böyle bitecek derken, uzatmaların ikinci dakikasında attığı şut Köln defansına çarpıp gol oldu. Podolski'nin önünden kayarak geçip bunu kutladı. İkisi de maçta sonra aralarında bir problem olmadığını söyleyerek konuyu kapattı.

Çok motiveydiler ve sene sonunda uzun yıllardan sonra Dortmund'u şampiyonluğa ulaştırdılar. Bir çok spor dergisi ve programına göre 2010-11 sezonunun en iyi futbolcusuydu. Türk bayrağına sarılıp, şampiyonluk kupası kaldırmayı hak etmişti.

Bu başarı dünyanın çok büyük ihtimalle en büyük teknik direktörü olan Jose Mourinho'nun dikkatini çekmemiş değildi. İlginç bir şekilde bir başka Alman-Türk futbolcu Hamit Altıntop ile birlikte İspanya devi Real Madrid'e transfer oldu. Artık dünyanın en önemli ligi La Liga'da top koşturacaktı.

Ayrıca, Eylül 2011'de Madrid'de ilk oğlu Ömer dünyaya geldi. Artık her şey yolunda gidebilirdi. Ancak maalesef böyle olmayacaktı.

Dortmund'da son maçları bağ kopması nedeniyle kaçırmıştı. Madrid'e geldiğinde yine dizinden sakatlanıp ilk aylar forma giyemedi. Altıntop'un da sakatlığı da nüksedince, Almanya'dan alınan Türkler ile ilgili olumsuz görüşler İspanya medyasında yazılmaya başlandı.

Ancak Kasım ayında Madrid forması ile tanışabildi. İlk golünü kupa maçında alt liglerden SD Ponferradina'ya atacaktı. Ancak sezon boyunca başka bir golle buluşamayacaktı. Ligde aylar boyunca yedek kulübesinde oyuna girmek için bekleyip, lig boyunca 2'si ilk 11'den sadece 4 maça çıkacak ve hiçbir zaman 90 dakikayı tamamlayamayacaktı. Evet, sene sonunda Madrid, İspanya şampiyonu olacaktı ve Avrupa'nın en prestijli liglerinin ikisinde üstüste şampiyonluk görmüş olacaktı ancak ne kutlamalarda yer alacaktı, ne de gazetelerden övgü dolu yazılar alacaktı.

Kötü haber, Mourinho onu kadroda düşünmüyordu. İyi haber, onu kaybetmek de istemiyordu. Bu nedenle Hollanda ve İspanya'dan sonra İngiltere yılları da başlayacaktı. Önce Arsenal dendi ancak daha sonra Liverpool'a kiralandı. Anlaşma sağlayamadığı Arsenal karşısında giydi ilk kez Liverpool formasını.

Oynadığı ikinci lig maçında attığı ilk golünü böyle kutluyordu. 2 de asist yapmıştı. Geri mi dönmüştü? Maalesef hayır, Liverpool'un en kötü dönemlerinden birine denk gelmişti. Kasım ayının ortalarından sonra artık yedeklerde oturtuluyordu. Hala eski formuna dönememişti. Gitgide düşüyordu.

İmdadına yine Dortmund yetişti. Ocak 2013'te Madrid'den 1,5 seneliğine kiraladılar. Uzun süreden sonra kariyer anlamında ilk kez tamamen yüzü gülüyordu. Kariyerinin en uzun ve en güzel dönemini geçirdiği yere dönmenin ne kadar muhteşem olduğunu belirtiyordu.

Nuri Dortmund'a kupayla döndü - Futbol - Almanya Ligi

Mainz ile oynanan hazırlık maçında uzun bir aradan sonra ilk kez Dortmund forması giydi. Gidince yerine başka bir Alman-Türk oyuncu İlkay Gündoğan'ı almışlardı. Gündoğan, önceleri zorlansa da onun yerini başarı ile doldurmuş ve üstüste ikinci şampiyonlukta büyük emek vermişti.

Werder Bremen maçının son yedi dakikasında oyuna dahil edildi. 1,5 senelik düzensiz oynamanın sonuncunda daha hazır değildi. Ancak Dortmund taraftarlı deplasmanda olmalarına rağmen alkış sesleri ile onu selamladılar. Evine geri dönmüş gibiydi. Ancak daha bir haftası vardı.

25 Ocak 2013. Almanya'nın en sadık taraftar kitlesi Dortmund'un Güney Tribünü'ndeki seyirciler Nürnberg karşısında alınan 3-0'lık galibiyeti kutlamak için takımı tribüne çağırıyorlar. Son 15 dakika forma giyen O'nu da özel alkışlıyorlar. Çünkü, o Dortmund'a geri döndü.

Hoşgeldin Nuri Şahin, umarım gözlerinin içi hep güler.

Devam

Beşiktaş futbol

Ernst'e veda

by 59RS 00:01:00

Beşiktaş'lı olmam sonuçta kader işi. Kendim seçmedim. Babam başta olmak üzere etrafımda bu kadar Beşiktaşlı olmasaydı, belki de Beşiktaşlı olmayacaktım. Ama bir kulüpten bahsedince içine milyonlarca farklı konu geliyor ve sen de o konulardan birini seçiyorsun sevmek için. Mesela bugün "Quaresma gitmesin" diyen on binlerce yıldız körü Beşiktaşlı'dan biri olmadım hiç. Benim için Beşiktaş asla John Carew ya da Ailton olmadı mesela. Giunti'ciydim ben mesela, görevini yapan, çok göze batmayan.

Sonra Fabian Ernst gitti Beşiktaş'tan ve Ernst'e üzüntümün kendisinin Alman bir futbolcu olmasıyla bir ilgili varsa İnönü'nün ortasına gömsünler beni. Bunca yıllık hayatımda üç şampiyonluk hatılarım. Biri hayal meyal, biri daha canlı. Ancak 2009'un yeri bende ayrıdır. O dönemki hayat arkadaşımı zorla yanıma alıp, Beşiktaş'ın zar zor da olsa kazandığı maçlarda kendimden geçmişliğim vardır. Bu kendimden geçme halini yaratan en büyük adamdı Ernst.

Sonra Beşiktaş, başına bulunan şımarık çocuk yüzünden binlerce hata yaptı. O formayı taşımaması gereken adamlar İnönü'nün o çimlerine basıyorlardı. Ernst, hep çabaladı, ekran karşısından görüyordum onu. Sonraki sene kombine alma kararı verdiğimizde, bir Beşiktaş forması almam gerektiğini anlamıştım. Peki arkasına ne yazacaktım? İki seçenek vardı, ya Bobo, - ki çok hayranı olduğunu söylemeyezdim ama son sezonlarda Beşiktaş'ın en golcü ismiydi, bir yerde hakkını teslim etmek lazımdı. Diğer ise Ernst. İkinci seçeneği seçtim.

Stattayken her şey çok farklı. Görüntü yönetmeninin seçtiği şeyleri, iki spiker eşliğinde izlemiyorsun Neye odaklanmak istiyorsan, nasıl yorumlamak istiyorsan hepsi senin elinde. Ben, Ernst'i izledim. Herkese nereye koşması gerektiğini gösteren, sakatlanmayan, elinden geleni yapmaya çalışan o saçsız kralı.

Şimdi yollarımız ayrılmış diyorlar. Beşiktaş ile bir oyuncak gibi oynayan o adamın kalıntılarını temizlemek gerekiyormuş. Beşiktaş'ı anlıyorum, kimseye çok para veremez hak etseler bile. Ernst'i de anlıyorum, dünya tatlısı ikizleri için hayatının bu döneminde kazanabileceğini azaltmak istemiyor. Ancak, Aybaba'yı anlamıyorum. Ernst benim futbol sistemimde yok diyor. Ya yalan söylüyor, ya da futboldan anlamıyor. İleride bunları da görürüz.

Ernst, Kasımpaşa'da diyorlar. Hani o maçlarını Recep Tayyip Erdoğan Stadı'nda oynayan, iktidara yakınlığı ile benim antipatime sahip o takımda. Bu bile Ernst'in İstanbul'u bırakmama isteğinin bir göstergesi. Mümkün ise bu sefer bir Kasımpaşa forması alıp arkasına Ernst yazdıracağım.

Neden mi?
Çünkü sadece Beşiktaş değil, hayat bir mücadeledir. Başka şehirlerde ayakta kalmaya çalışmayı, elinden gelenin en iyisini vermeye çalışmayı çok iyi bilirim. Ufak tefek performanslar mühim değil, Ernst beni hiç yanıltmadı. Eğer inandığım bir Beşiktaş ruhu varsa, başka formalar altında o ruhu da göstereceğine inanıyorum.

Fabian, der Arbeiter.

Devam

futbol genel

Şike soruşturması

by 59RS 11:05:00

Pazar gününden beri şike iddialarını ilgiyle takip ediyorum. Çok kapsamlı, üstünde çok konuşulacak bir konu. Ben de bu konuda düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Hem de uzun uzun

Ben ve Fenerbahçe

Fenerbahçeliler her zaman ülkenin geri kalanın kendilerinden nefret ettiğini iddia ederler bildiğiniz gibi. Aslında iyi bir Beşiktaşlı olan ben, Fenerbahçe'yi Galatasaray'dan daha sıcak bulmaktay(d)ım. Bunda Adnan Polat'ı ve açıklamalarını sevmemem, 8-0 Ankaragücü muhabbeti, her Fenerbahçe maçı öncesi Galatasaray'ın büyük iddialarda bulunması ve sonucunda aldıkları hezimetler vs. gibi nedenler var. Bu son 10-15 senelik periyotta ise Fenerbahçe ile ilgili çok büyük bir sıkıntı hissetmedim. Özellikle son seneler Aziz Yıldırım'ın daha sakin ve akıllıca hamleler yapması, amatör branşlarda kazandıkları başarılar bu saygıyı bende uyandırdı. Sevmediğim yönleri yok mu takımın? Tabii ki var ve bunlara ara ara değineceğim.

Son olarak 1995-96 sezonunda Beşiktaş'ın kötü gidişi yüzünden "bırakıyorum Beşiktaş'ı, Fenerli olucam" dedikten sonra aldığım tepkiden sonra Beşiktaş'a dönmüşlüğüm vardır. Bir de Sevilla, Chelsea diye giden Şampiyonlar Ligi macerasında adeta bir Fenerbahçeli gibi sevinmişliğim de vardır, bilinsin.

Fenerbahçe taraftarı

Fenerbahçe kulübüne sempatim olsa da Fenerbahçe taraftarıyla ilgili bir sıkıntım olduğunu belirtmek istiyorum. Nedense, benim Fenerbahçe hakkında bir şeyler yazıyor olmam bile bir kısım taraftara dert olabilir. Çünkü Fenerbahçelilerin "Fenerbahçe Cumhuriyeti" kavramında yabancılara pek yer yoktur. Galatasaraylı olsam, "Siz önce kümede kalın da öyle konuşun", bir Beşiktaşlı olarak da "Önce 17'de 17 yapın da" tepkisi alabilirim.

Fenerbahçe taraftarının en sevdiğim yönü takımlarını gerçekten seviyor olmaları: neredeyse herkesin Fenerium'dan orijinal forma alması, Şükrü Saraçoğlu'nu doldurması vs. Tabii Fenerbahçe'nin daha zengin bir kitleye hitap ettiğini ve yüksek gelirin bunları doğurduğu da iddia edilebilir. Ne olursa olsun çok büyük bir başarı. Ancak fazla sevgi de gözü kör ediyor. Bunu kız-erkek ilişkilerinde de görüyorsun taraftar-kulüpte de. Fenerbahçe'ye her eleştiri büyük bir tehdit, karalama kampanyası olarak algılanıyor. Fenerbahçe'nin büyüklüğü hakkında yazılan İslam Çupi yazısı - ki güzel de bir yazıdır - tabulaştırılıyor. Hani Türkiye'nin kuruluşu hakkında bir eleştiri anında, "Be Hey Dürzü, sen yine doğardın ama anan kimdi bilmezsin şerefsiz" diye devam eden şiiri yapıştırmak dışında fikir üretemeyen insanlar vardır ya, "Fenerbahçe şöyledir böyledir" diyince hemen cevap gelir; "Fenerbahçe'nin büyüklüğü kupa büyüklüğü değildir, öyle bir büyüklüktür ki adı konamaz".

Kendini büyük görmeyi de bir yere kadar anlarım ama diğer takımları aşağılama hakkını nereden kazandıklarını anlayamam. Hani statta Beşiktaş maçı öncesi "İt-aat et" yazıp, it kısmını siyah beyaz yapma, statta dağıtılan balonlarda siyah-beyaz bir köpeğin şampiyonluk yazan bir kemik hayal etmesi gibi şeyler yaptıktan sonra "neden kimse bizi sevmiyor?", "Türkiye'nin 3/4'üne kapak olsun", "1907>1905, 1/4>3/4" falan filan.

Son olarak "bukalemun"luğa da bir şey diyeyim. Fenerbahçe ve Trabzonspor arasından Trabzonspor'u, Fenerbahçe ve Bursaspor arasından Bursaspor'u tuttuğum için bukalemunluk ile itham ediliyorum. Fenerbahçe ve Galatasaray ikilisinde ise Fenerbahçe'yi tercih edince ise kardeş oluyorum. Niye? Peki geçen sene "Bursa'dan gol haberi" gelince niye Fenerbahçeliler, Beşiktaş diye bağırdı ki o zaman? Peki Galatasaray ve Eskişehirspor şampiyonluğa oynarsa bir gün Fenerbahçeliler kimi destekleyecek? Biliyorum ki onlar "bizi ilgilendirmez, biz Fenerbahçeliyiz" diyecekler, ancak şampiyonluğu belirleyen bir Galatasaray-Eskişehirspor maçında Eses'in attığı golde havaya ilk zıplayan onlar olacak. Sonra geçmişte yediğin hurmalar hesabı olmasın derim ben.

Büyük başkan?

Kulübünü seversin, kulübünü yönettiği için başkanını da seversin. Bunlarda sorun yok. Aziz Yıldırım da bu son soruşturmaya kadar oyunu kurallarına göre oynayan bir adamdı. Yukarıda Fenerbahçe'yi sevme nedenlerimin çoğunu yaratan adamdır, o yüzden saygım vardır. 5 dalda 5 şampiyonluk büyük bir başarıdır. Yabancı sınırlaması karşıtı duruşunu severim, kafasına göre yönetilen Türk futbol kulüplerine adam gibi bir sistem ile örnek olmasını severim, r'leri söyleyemiyor diye "fenevbahçe" ya da "azize" diyenlerden de nefret ederim.

Ancak Aziz Yıldırım dokunulmaz değil ve Aziz Yıldırım'ı eleştirmeniz sizden bir şey kaybettirmez Fenerbahçeli dostlarım. Gelin 1999'a geri dönelim, Pendik maçından sonra Rüştü Reçber'i dövdürülmesi olayında adı geçen bu adam ve şimdinin Sivasspor başkanı olup, yolları nezarethanede kesişen Mecnun Otyakmaz. Emri alan taraftar gitti Rüştü'yü dövdü. Tüm suçlu Rüştü müydü, yoksa yönetimin başarısızlığı Rüştü'ye mi yıkılmıştı? Pendik yenilgisi kesinlikle Fenerbahçe yönetiminin suçuydu. 1990'ların sonunda sezonda 3-4 hoca değiştiren, Oulare, Simao, Preko gibi abuk sabuk yabancıları toplayan, genellikle Avrupa'ya bile gidemeyen takım Fenerbahçe değil miydi? Ancak olayların üstü bir şekilde örtüldü.

Kendisinin başarısızlık örtmek için istifa edip dönmesini de eleştiririm. Galatasaray şampiyon olduktan sonra "gidiyorum ben" diye dikkatleri şampiyon takımdan çekmeye çalışmıştı kendisi. Ama benim bunu eleştirmeme Fenerbahçe taraftarı nedense izin vermiyor. Ekşisözlük'te "Süleyman Seba, Özhan Canaydın, Aziz Yıldırım" başlığına "hepsi istifa etmiş ama birisi birden fazla istifa etmesine rağmen gitmemiştir." tarzı bir şey yazdığım anda taraftarlar hemen "kötü" butonuna basılıyor. Geçen sene Bursaspor şampiyonluğundan sonra bu sefer istifa etmemişti belki ama bu sefer de Rüştü'ye gönderme yaptığı önemli bir basın açıklamasıyla dikkatleri kendi üstüne çekmişti.

Şimdi şike döneminde kendisini eleştirenlere de büyük tepki var; "Büyük başkan o!" Ben masumiyet karinesi nedeniyle kendisini suçlamaya karşıyım. Ancak medyada çıkan suçlamalar, belgeler vs. gerçek ise o zaman kalmaz "büyük başkanlık". Halen sanal ortamda "şike de yapsa o bizim başkanımız, başkaları sanki yapmıyor şike" diyen az da olsa yine de dikkat çeken bir taraftar kitlesi var. Yapmayın, etmeyin.

Fenerbahçeli yorumcular

Neden bilmiyorum ama Fenerbahçeli yorumcuların fanatikliği de korkunç boyutlarda. Meriç Tunca diye bir adam var mesela. "Fenerbahçe'nin alt lige düşürülmesi diğer kulüplere de zarar , bunu kimse göze alamaz" diyor. Akil adam bunu nasıl söyleyebilir? Ogün Altıparmak dün CNNTürk'e çıktı, "Güneydoğu'da dönen kaçak paralar yakalanmıyor, şike paraları yakalanıyor." diye hem yanlışlıkla şikeyi kabul etti, hem de ötekiler - ki konu futbol değil - yakalanmayor diye akılalmaz bir açıklama yöntemi kullandı. "Trabzonlular sıkıysa Bursa meydana gelsin" diye holigan söyleminde bulunan Fenerbahçeli Lube Ayar da dün Beşiktaş'a saydırmış. Ercan Saatçi desen Hürriyet'te İbrahim Akın nedeniyle Beşiktaş'ı işe katmaya çalışmış.

Anlaşılamayan bir panik ve sirk ortamı var. "Gereği yapılsın" diye yorumcu kesimi o kadar azken onlar da "Ama diğer takımlar da bıkbıkbık" diye bir normalleme, savunma moduna geçiyorlar. Bence de öteki takımlara da bakılsın, Beşiktaş varsa bu sirkte Beşiktaş da küme düşürülsün hiç farketmez. Sergen Yalçın benim gözümde "Büyük futbolcu" değildir, yeteneklidir, komiktir ama efsane olamaz çünkü karınlık bir tarafı vardır. Sinan Engin'i takıma bir şekilde dahil edeni de eleştiririm. Bunlar bünyemizde şikeye başvurursa onlardan kurtulmak üzere küme de düşerim. Bu olgunluk neden kocaman kocaman futbol kariyerleri olmuş şimdinin yorumcularında yok. Bu gözlere inen perde nedir? Niye Galatasaray'ın yaptığı bir tribün şovuna "sarı, kırmızı, yeşil renkler var hmmm PKK mı acaba?" yorumunda bulunan bir Fenerbahçeli çıkıyor. "Ercan Saatçi'yi kimse sallamıyor ki" diyor olabilirsin ama neden Selçuk Yula, Meriç Tunca hep Fenerbahçeli. Hepsi futboldan anlamayan sadece fanatik adamlarsa bunlar kimin sayesinde Fenerbahçe'yi medyada temsil ediyor? NTV Spor şike haberini verirken neden "Eskişehirspor'lu Ümit Karan" yerine "eski Galatasaraylı Ümit Karan" diye haber yapıyor?

Sonuç

Şike soruşturması çok önemli. Türk futbolundan bir türlü alamadığım tadı artık almak istiyorum ben. Her maç sonrası "abi x'in kalecisi yattı, kesin şike var" muhabbeti duymak istemiyorum. Varsa bir şike "Büyük Başkan"a da dokunsunlar, Fenerbahçe'yi de küme düşürsünler. Fenerbahçe'nin büyüklüğü İslam Çupi'nin dediği gibi kupa büyüklüğü değildir gerçekten de. Türkiye futbolundaki asalaklardan kurtulacaksak, Fenerbahçe Bank Asya'da da oynasın ve bileğinin hakkıyla geri dönsün Süper Lig'e. Zaten Galatasaray ile başbaşa bir sezon geçirmeyi istemiyorum ben :)

PS: Dün bizim çocuklara da söyledim, memlekette güzel şeyler de oluyor ama keşke her konuda böyle önemli soruşturmalar olsa. Hükümet cemaate yakın diye "Ergenekon", Zekeriya Öz, Galatasaray'lı diye (tabii ki tek nedeni bu değildir ama tesadüf müdür ki?) "Şike soruşturması" başlatıyor. Lakin, keşke karşı tarafın da yargılanabileceği KPSS, Deniz Feneri gibi konular için de böyle kapsamlı soruşturmalar yapılsa ve toptan rahatlasa bu ülke.

Devam